Aşırı Sağın Yükselişi ve Anti-Faşizmin Yeni Uğrakları

Bu makalenin amacı, faşizmin temelde Marksist teoriler tarafından alımlanışı ışığında, aşırı sağ/sağ popülizmin neoliberal kriz koşullarında nasıl yapılandığını aydınlatmak ve anti-faşizmin yeni bir yorumlanışıyla politik/toplumsal direniş biçimlerinin olanaklılığını tartışmaktır. Kuşkusuz, aşırı sağın en belirgin özelliklerinden biri, var olan toplumsal eşitsizlikleri ve toplumsal protesto eğilimlerini etnik/ırk eksenli bir formülasyonla yürürlüğe sokmaktır. Aşırı-sağ, neoliberal merkez’le uyumsuzluğunu ve küreselleşme karşıtlığını vurgulasa da bugün küresel bir boyut kazanmış olan aşırı sağ/sağ popülist partiler ve sağ popülistlerin iktidarda olduğu ülkeler, neoliberal politikaların tam olarak terkedilmesinden çok neoliberal yönelimlerle ‘ulusal sınırları korumaya’ odaklanan mülteci/göçmen/etnik azınlık karşıtlığının bir bileşimini sunarlar. Ancak neoliberal kapitalist elitlerden henüz ona somut bir onay alamayan ulusal sağın, son otuz yılda reaksiyoner, demokratik olmayan kitleselleşme biçimlerini hareket geçirmekte yol aldığı, bu anlamda yeni sağdan farklılaştığı ve demokratik, toplumsal kurtuluş temelli örgütlenmelerin karşıt ucunda bulunduğu teslim edilmelidir. Bu durum, anti-faşizmin anti-kapitalist bir çerçevede yeniden anlamlandırılmasını gerektirir. Son bölümde, aşağıdan yukarıya demokratik denetim mekanizmalarının radikal bileşimlerinin, sol reformizmin ve parlamenter politikanın ötesinde bir ufku gerekli kıldığı vurgulanacaktır.