Türkiye’de Finansallaşmanın Dip Akıntısı: Köşe Başlarında Satılan Yükümlülükler

Türkiye’de 1980-1983 yılları arasında para ve sermaye piyasalarının kurumsal ve yasal alt yapısı oluşturuldu. Bunun önkoşulları, 1980’lerdeki hamiline/ciro edilebilir mevduat sertifikası, 1970’lerde yoğunlaşan özel sektör tahvil ve hisse senedi ihracı ve 1960’lardaki Tasarruf Bonoları uygulamalarıydı. Tasarruf Bonoları devlet için, hisse senedi ve tahvil holdingler/şirketler için, son olarak ciro edilebilir mevduat sertifikaları da bankalar için bilançolarının pasif/yükümlülük yönetimi ile kaynak elde etme yöntemleriydi. Her bir uygulama, farklı toplumsal kesimlerin mudileştirilmesine farklı derecelerde katkıda bulunmuştu. Fakat bir yandan da bu uygulamalarla bankerliğin/tefeciliğin görünür olduğu, para ve sermaye piyasalarındaki belirleyiciliğinin arttığı vurgulanmalıdır. 1960’lı yıllardan 1980’li yılların başlarına kadar ele alınan üç uygulama için özellikle Milliyet Gazetesinin küçük ilanlar sayfası belirli rutinlerde taranarak niceliksel ve niteliksel bilgiler derlenmiştir. Bu çalışma ile Türkiye’de finansallaşma literatürüne tarihsel bir araştırma ile katkıda bulunmak amaçlanmıştır.