Faşist İdeolojinin Materyalist Örüntüleri: Sınıf, Sermaye ve Savaş

Burjuva tarih yazımı, fasizmi ortaya çıkaran momentumu "sapma", "dogal düzenin bozulması" ya da "kötücüllük" olarak resmetmektedir. Tarihsel örneklerle birlikte faşizmlere dair "nesnel" bir analiz olusturulmaya çalısıldıgında ise, sınıfsal iliskilerinin belirlenimindeki "kriz" vurgusu öne çıkar. İdeolojik, siyasal ve ekonomik merhalelere sahip kriz kosulları, sınıfsal çeliskilerin uzun vadede dısavurumunun neticeleridir. Antonio Gramsci ve onu izleyen Nicos Poulantzas'ın fasizm analizinde, fasizmi diger tip diktatöryel ve baskıcı yönetimlerden ayıran kritik nokta, fasist ideolojinin sınıf yapılanmasındaki etkisi ve devlet aygıtlarının kazandıgı biçimdir. Krizin derinligine ve genisligine baglı olarak, devletin zor aygıtları ile ideolojik aygıtları arasındaki bütünlesme egilimi artar. Buna baglı olarak, fasist ideoloji farklı toplumsal ve ideolojik bilesenlerle tahkim edilir. Bu makalede Marksist bir bakıs açısıyla, klasik fasizm dönemlerindeki ideolojinin ögeleri, ilgili toplumsal formasyondaki görünümleri ve kitlenin motivasyonunun saglanma sekli ele alınacaktır. Sonuç olarak, fasist ideolojinin soyut fenomenlerin toplamından veya Marx'ın dedigi üzere "bir bireyin zora basvurmasından" ibaret olmadıgı, maddi iliski ve çeliskilerce de sekillendirildigi iddia edilecektir.