‘Varoluş Borcu’ndan Sermayeye: Borcun Soykütüğü İçin Bir Deneme

Günümüzde sermaye, borçlu öznelligin yeniden üretimi yoluyla sosyal varlıgın iç dinamiklerinde bir gelisim imkânı edinmektedir. Söz konusu olan durum geleneksel borçlu tipinin de ötesindeki borçluluk iliskilerinin tüm toplumsal bedene saçılımını betimlemekte ve günümüz insanı için bu iliskiler agına dâhil olmaksızın toplumsal iliskilerin bir öznesi olmanın imkânsızlastıgını göstermektedir. Borç olgusu, soykütügünü zorunlu kılarken bu çalısmanın gündemine de kimi kavramsal hamleler yapma sorumlulugunu tasımaktadır. Soykütük denemesi bu amaçla Friedrich Nietzsche'nin Ahlakın Söykütüğü adlı eserindeki borçlu-alacaklı iliskisine dair gözlemlerden hareketle Gilles Deleuze ve Felix Guattari'nin çıgır açıcı metni Anti-Oedipus'ta despotik düzenin bir göstereni olan "varolus borcu" kavramına odaklanmayı amaçlamaktadır. Varolus borcunun sermayeye olan "sonsuz borç" seklinde sürdügü iddiasını, Maurizio Lazzarato'nun Borçlandırılmış İnsanın İmali adlı kitabına yönelik bir yakın okuma yoluyla gündeme getirmektedir. Bu çalısma borçlan(dır)manın sermayenin akısına paralel bir iktidar ve kontrol mantıgının da bileseni oldugunu ortaya koyarak ontolojik-politik bir yaklasımın mümkünlügüne odaklanmakta ve borçlulugun felsefi soykütügü için bir eksen üretmeyi hedeflemektedir.