Yunanistan’daki Pakistanlı Topluluğu ve 2010’larda Altın Şafak’a Karşı Antifaşist Mücadeleye Katkısı

Altın Şafak davası, Nürnberg mahkemelerinden bu yana faşist bir suç örgütüne yönelik en büyük dava olarak nitelendirilmektedir. Altın Şafak'a karşı kazanılan zafer, önceki yıllarda Altın Şafak'la yüzleşen daha geniş antifaşist hareketin bir parçası olan sivil eylem avukatlarına, mağdur ailelerine, sendikacılara ve göçmen topluluklarına ait büyük bir siyasi ve hukuki başarıdır. Göçmen toplulukların antifaşist hareket içindeki rolünün anlaşılmasına katkıda bulunan bu makale, Yunanistan’da yaşayan Pakistanlılar Topluluğu Birlik’in 2010'larda yükselen ırkçılık ve faşist tehditle ilgili yeni zorlukların üstesinden gelmek için faaliyetlerini nasıl yeniden düzenlediğini araştırmaktadır. Otoriter devletçilik biçimlerini faşizmden ayırma konusunda ihtiyatlı davranarak, Yunan devletinin izlediği yabancı düşmanlığı modellerinin Altın Şafak için elverişli bir zemin yarattığını savunuyor ve Birlik’in antifaşist harekete katkısıyla bağlantılı olarak Pakistanlı göçmen işçilerin siyasi ve hukuki öznelliği hakkında sorular ortaya atıyorum. Liderlik ve ittifaklara özel olarak odaklanılarak, Pakistanlı topluluğu'nun antifaşist stratejisinin dört temel ayağı özellikle incelenmiştir: Sınıf birliği, motivasyon, kamusal alanda görünürlük ve stratejik dava açma. Yazıda, Pakistanlı topluluğu'nun stratejik hamlelerini tespit etmek için 2012 yazında göçmenlerin öncülük ettiği iki önemli protesto etkinliğini detaylandırıyor ve Pakistanlı işçi Shehzad Luqman'ın Altın Şafak üyeleri tarafından öldürülmesinin ardından yürütülen adalet kampanyası örneğinde olduğu gibi, sokak siyaseti ile faşist tehdide karşı yasal-idari tepkiler arasındaki diyalektiğe ışık tutuyorum.