Bakım Krizini Aşmaya Yönelik Bir Mücadele Alanı Olarak Kentsel Politika ve Belediyecilik: İstanbul Büyükşehir Belediyesi Kreşleri ‘Çocuk Etkinlik Merkezleri’ Deneyimi

Bu çalışma, sistematik olarak artan bakım ihtiyaçlarını karşılayacak sosyal kapasitenin üretilememesi olarak tanımlanan 'bakım krizine' kentsel politika ve kent ölçeğinde müdahalenin imkân ve sınırlarını araştırıyor. Teorik çerçeve, Marksist feministlerin toplumsal yeniden üretim perspektifinden, bakım krizine ekonomi politik yaklaşımdan ve (radikal) yeni belediyecilik akımını inceleyen eleştirel kent çalışmaları yaklaşımından yararlanıyor. Feminist kent teorisinden yola çıkarak, kentin kendisini bir toplumsal yeniden üretim süreci olarak görmenin kavramsal faydalarını vurguluyor; kentsel arazi rantı üzerindeki patriarkal kapitalist çıkarlara karşı bir direnç noktası ve özünde kamusal bir sorumluluk olarak bakımın meta-dışılaştırılmasına yönelik somut politika yanıtları arıyorum. Kentsel planlama, imar ve sosyal politikanın kesiştiği noktada, çocuk bakımının kentsel bir kaynak olarak sağlanmasını mümkün kılan 'bakım odaklı belediyecilik' yaklaşımının kurumsal potansiyelini ve dönüştürücü etkisini tartışıyorum. Çalışmanın ampirik odağında, İstanbul Büyükşehir Belediyesi'nin 2019 yılından bu yana bir proje olarak geliştirdiği çocuk bakım merkezleri (Çocuk Aktivite Merkezleri) bulunuyor. Bu çalışma, bir süreç olarak kent ve politik örgütlenme ölçeği olarak belediyeciliğin, kolektif bir bakım kurgusu sayesinde patriarkal kapitalist sistemin hem içinde hem karşısında hem de ötesinde bir toplumsal yeniden üretim tahayyülünün imkânları üzerine kuramsal, ampirik ve politik bir katkı sunmayı amaçlıyor.