Marksizm ve Emek Tarihçiliği: Kültürel Dönemecin Sisi Dağılırken

Bu çalışmada Marksizmin tarihsel gelişimi ile emek tarihçiliği zanaatının rezonans halindeki dönüşümünün bir panoraması çeşitli örnekler üzerinden anlatılmaktadır. Emek tarihçiliğinin doğası itibariyle politik bir muhtevaya sahip olduğu iddia edilmekte ve bu iddia Arif Dirlik’in eylemci epistemoloji kavramı üzerinden tartışılmaktadır. Kültürel dönemecin sınıfı salt dilsel bir kurguya indirgeyen epistemolojisi, emek tarihçiliğini postmodern kültüralizmin akademik varyantlarından biri haline getirmiştir. Klasik emek tarihçiliğinden kültürel dönemece bu dönüşüm F. Engels’in İngiltere’de Emekçi Sınıfların Durumu, E.P. Thompson’un İngiliz İşçi Sınıfının Oluşumu ve D. Chakrabarty’nin İşçi Sınıfı Tarihini Yeniden Düşünmek: 1890’dan 1840’a Bengal yapıtları üzerinden tartışılmaktadır. Son olarak da kültürel dönemecin sisinin dağılmaya başladığı iddia edilmekte ve bunun işaretlerinden biri olarak Küresel Emek Tarihi çalışmaları ekolünün öncü figürü Marcel van der Linden’in görüşleri eleştirel bir biçimde ele alınmaktadır.