Yüzüncü Yıl Arifesinde Ermeni Soykırımı’nın Tarihyazımı: Süreklilikten Olumsallığa

Ermeni soykırıma dair tarihyazımında ortada duran sorunlardan biri tarihçilerin soykırım süreci, soykırımın nedenleri ve sorumluların amaçları konusunda uzlasmaya varamamıs olmalarıdır. Bunun nedeni soykırım çalısmaları alanının dogası geregi tartısmalı olmasıdır. Batılı akademisyenlerin çogu ve Türk akademisyenlerin bazıları Birinci Dünya Savası'nda Ermenilerin basına gelenlerin soykırım oldugu konusunda hemfikir olsalar da nedenler, güdüler, önceden tasarlama (taammüt) olup olmadığı ve sürecin kendisi konusunda görüs ayrılığı içindedirler. Son yirmi yılda Ermeni Soykırımı'nın tarihyazımı yeni metodolojilerin, yaklasımların ve basit ve özcü argüman ve temsillerin ötesine geçen daha karmasık analizlerin gündeme getirilmesi yoluyla gelisti. Bu yaklasımlar, din veyahut milliyetçiliğin Ermeni Soykırımı'na yol açan temel etmenler olduğunu ileri sürmekten soykırımın I. Dünya Savası esnasında hükumetin Ermenilere yönelik politikasının hızla radikallesmesine dayanan olumsal bir olay olduğu tezine kadar uzanmaktadır. Bu makale, Ermeni Soykırımı'na dair tarihyazımının gelisimini tartısıyor; bunu yaparken yazındaki bazı ana egilimlere odaklanıyor ve bu egilimlerin soykırımın farklı boyutlarının anlasılmasına yaptıgı katkıyı degerlendiriyor. Makale aynı zamanda tarihyazımında henüz emekleme çagında olan bazı alanların güçlendirilmesi için öneriler getiriyor.